Skip to content

Κυνηγολάτρες και κυνηγομάχοι…

by στο 22/11/2015

    Κυνηγολάτρες και κυνηγομάχοι!  Ο πόλεμος (ξανα)ξεκίνησε! Ο νέος «εμφύλιος» είναι γεγονός…

    Επικές «μάχες» στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης τον τελευταίο καιρό. Κατά εκατομμύρια τα φλεγόμενα Mbps εκτοξεύονται από τους μεν κατά των δε και το αντίστροφο, σφυρίζοντας πάνω (και πολλές φορές μέσα) απ’ τα κεφάλια των διαχειριστών της σελίδας του Δασαρχείου, της σχολής δασολόγων, της Δασικής Υπηρεσίας. Οι διαχειριστές των ομάδων αυτών δίνουν τον δικό τους αγώνα… Προσπαθούν οι άνθρωποι να βάλουνε μια τάξη αλλά η «μάχη» είναι στα φουντώματα και πολλές φορές, μη έχοντες άλλη λύση, προχωρούν σε διαγραφές αναρτήσεων ή/και μελών.

Οι απώλειες της μάχης ένθεν και ένθεν.

Οι ενδόξως πεσόντες στο πεδίο της μάχης!!!

Οι ήρωες του διπλανού πληκτρολογίου…

Και -φυσικά- η κάθε πλευρά κατηγορεί τους διαχειριστές ότι μεροληπτούν υπέρ της άλλης!

    Δύσκολοι καιροί για διαχειριστές. Το ξέρω από πρώτο χέρι και συμπάσχω συνάνθρωποι. Μα έχω την εντύπωση πως πέφτετε σε μια απ’ τις πιο παλιές και ταυτόχρονα καλοστημένες παγίδες όπου μπορεί να πέσει ένας διαχειριστής και προκειμένου να διαφυλάξετε την «ειρήνη» στις σελίδες που διαχειριζόσαστε, ρισκάρετε -άθελά σας είμαι σχεδόν βέβαιος- να στερήσετε από τον αναγνώστη – μέλος της ομάδας – νέο επιστήμονα ή απλό αναγνώστη, την σφαιρικότητα της ενημέρωσης και της γνώσης.

    Πιστεύοντας ακράδαντα πως η σφαιρικότητα αυτή είναι αναφαίρετο, απαραίτητο και αναγκαίο συστατικό της επιστημοσύνης, σας γράφω κάποιες σκέψεις, τις οποίες γέννησαν κάποια γεγονότα, τα οποία επίσης σας παρουσιάζω, χωρίς να θέλω να σας κατηγορήσω για κάτι και χωρίς καμιά απολύτως διάθεση παράπονου ή γκρίνιας. Την «άλλη ματιά» που ίσως λείπει…

    Είμαι κυνηγός. Συνεπώς, σε ότι αφορά αυτόν τον «πόλεμο» δεν μπορώ να είμαι ούτε αμερόληπτος ούτε αντικειμενικός. Μπορώ όμως να παραμείνω ψύχραιμος, ελπίζω λογικός και προσπαθώ σοβαρός. Είναι ακριβώς αυτό που λείπει. Η έλλειψη ψυχραιμίας, λογικής και σοβαρότητας είναι που μετατρέπει αυτές τις συζητήσεις σε μάχες με θύματα και απώλειες.

Βολικά θύματα και απώλειες, σε έναν κατά παραγγελία πόλεμο και θα εξηγήσω παρακάτω τι εννοώ.

    Το μεγάλο θύμα αυτού του πολέμου, όμως, είναι ο ίδιος ο διάλογος. Δεν ξέρω για πόσο και κατά πόσο θα μπορούσε κάποιος εχέφρων άνθρωπος να αντέξει σε ατάκες του στυλ: «να πεθάνετε όλοι σας», «να ψοφήσεις από αιμορραγία, μέσα σε φριχτούς πόνους, χτυπημένος απ’ τη σφαίρα του γιού σου, που τον μαθαίνεις να κυνηγά»,  «ωχ τι καλά, σκοτώθηκε ακόμα ένας σε κυνηγετικό ατύχημα»…

Δεν ξέρω τι θα μπορούσε να πει κάποιος, όσο καλοπροαίρετος και διαλεκτικός κι αν είναι,  σε ένα νεαρό και υποτίθεται μορφωμένο άτομο, όταν η απάντηση του δεύτερου, σε μία τετρασέλιδη κατάθεση θέσεων, με επιχειρήματα, νούμερα, αποτελέσματα μελετών και πλήθος ερωτήσεων, είναι: «τσάμπα τα γράφεις, δεν τα διαβάζει κανείς. Βαριόμαστε».

-«Και τι κάνεις εδώ κοριτσάκι μου;» απαντάς «πήγαινε να ξεκουραστείς κι όταν πάψεις να βαριέσαι ή  μάθεις να διαβάζεις, ξαναέλα να κουβεντιάσουμε». Και γυρνάει το πράγμα στο προσωπικό κι αρχίζουν οι βρισιές, οι προσβολές, τα απαξιωτικά σχόλια…

Ή απλά σηκώνεσαι και φεύγεις και αφήνεις πίσω σου τους «νικητές» να πανηγυρίζουν που εξεδίωξαν τον «εχθρό», ξέροντας ως τόσο (αν δεν τους έχει τυφλώσει τόσο ο φανατισμός και η μισαλλοδοξία ώστε να μην το βλέπουν) πως η μάχη αυτή δεν είχε κανέναν νικητή, πως ο μεγάλος ηττημένος είναι η λογική, ο πολιτισμένος διάλογος, η αποκομιδή γνώσης μέσα απ’ την αντίθεση και την αντίθετη άποψη.

    Η μεγάλη απώλεια είναι ο εκμηδενισμός της πιθανότητας για μια πολιτισμένη ανταλλαγή απόψεων, αλληλοκατανόησης, προσέγγισης, σύνθεσης και κοινής δράσης. Το μεγάλο θύμα, για μιά ακόμη φορά, το πολύπαθο περιβάλλον, για το οποίο κατά τ’ άλλα όλοι οι πολέμαρχοι «νοιάζονται»…

    Βρέθηκα, πριν χρόνια, προσκεκλημένος ενός Γάλλου συναδέλφου, σε μια κωμόπολη της Γαλλίας, την ημέρα της έναρξης του κυνηγιού. Εκείνη την ημέρα σκότωσα το πρώτο από τα δύο ελάφια που έχω θηρεύσει στη ζωή μου, την μία από τις τρείς φορές που κυνήγησα με ραβδωτό.

    Μετά το τέλος του κυνηγιού, νωρίς το μεσημέρι, μαζευτήκαμε στο εντευκτήριο του τοπικού κυνηγετικού συλλόγου, ένα πανέμορφο παλιό αρχοντικό, σ’ ένα μεγάλο  ξέφωτο ενός τέλειου, απ’ όλες τις απόψεις δάσους.  Υπήρχαν παρέες που είχαν φτάσει πριν από μας, παρέες από άλλους κυνηγετικούς συλλόγους της περιοχής, όλοι φορώντας τις επίσημες στολές των συλλόγων τους, κάτι σαν σκουροπράσινο κοστούμι, με λαστιχένιες μπότες και φυσιγγιοθήκες με καπάκια. Τα τραπέζια ήταν στρωμένα για πάνω από 1.500 άτομα! Τα πρώτα θηράματα είχαν ήδη μαγειρευτεί και άλλα καθαριζόντουσαν και τεμαχιζόντουσαν για να μαγειρευτούν αργότερα, αφού η γιορτή θα κρατούσε για πολλές ώρες.

    Ήταν εκεί όλος σχεδόν ο πληθυσμός της πόλης, κυνηγοί και μη, το προσωπικό της αστυνομίας και της υπηρεσίας δασών, φορώντας ο καθ’ ένας τη στολή του, καθώς και άλλες ομάδες πολιτών, τις στολές των οποίων δεν αναγνώριζα.

Φανταστείτε την έκπληξή μου, όταν διαπίστωσα πως επρόκειτο για στολές και σήματα οικολογικών – φιλοπεριβαλλοντικών  οργανώσεων…

Όταν εξέφρασα την έκπληξή μου στον φίλο μου, εισέπραξα ένα μεγάλο γέλιο…

«Έρχονται κάθε χρόνο στη γιορτή» μου είπε, «όπως πηγαίνουμε κι εμείς στη δική τους, την ημέρα του περιβάλλοντος. Εμείς βάζουμε τα κρεατικά, αυτοί τις σαλάτες τους σερβιτόρους και τους μάγειρες. Κρασί φέρνει ο καθ’ ένας το δικό του…

-Δεν τρωγόσαστε;

-Ασταμάτητα. Οι «αντί» είναι ίδιοι σ’ όλο τον κόσμο. Άσχετοι και κρυόκωλοι. Τα συζητάμε με τις ώρες, οι αντιπαραθέσεις είναι επικές, μα το μεγάλο πεδίο συναγωνισμού καταφέραμε να είναι οι φιλοπεριβαλλοντικές δράσεις. Εκεί γίνεται η μεγάλη κόντρα, ποιος θα προσφέρει περισσότερα στη φύση. Συνήθως τους νικάμε κατά κράτος, πάντα τους νικούσαμε. Έτσι υποχρεωθήκαν να μας προσεγγίσουν και εδώ και χρόνια προγραμματίζουμε και πραγματοποιούμε κοινές δράσεις. Έτσι μας γνώρισαν από κοντά, γιατί πιο μπροστά μας ήξεραν μόνο από την αντικυνηγετική προπαγάνδα κάποιων που βγάζανε λεφτά απ’ αυτή. Όλοι μαζί τους απομονώσαμε, μαζευτήκανε κι οι άλλοι, οι αδιάλλακτοι αντικυνηγοί,  σε κάτι δικούς τους συλλόγους και ΜΚΟ και προσπαθούν να επιβιώσουν. Αλλά σχεδόν κανείς δεν τους δίνει πιά σημασία…

    Δεκαετία του ’90, σε μια μικρή κωμόπολη, σχεδόν χωριό, της Γαλλίας. Είδα τους οικολόγους να χειροκροτούν τους κυνηγούς ομιλητές και το αντίθετο. Να τσουγκρίζουν τα ποτήρια τους, να εύχονται «καλή σεζόν», να πίνουν και να τραγουδούν παρέα. Άκουσα τους εκπροσώπους της διοίκησης και των υπηρεσιών να ευχαριστούν τους κυνηγούς και τους συλλόγους τους για τη μεγάλη τους προσφορά στο περιβάλλον…

Ελλάδα 2015. Η έχθρα, το μίσος, ο πόλεμος καλά κρατεί. Εκατό χρόνια πίσω απ’ τα βόδια είμαστε συνάνθρωποι…

    Ξαναρχόμαστε λοιπόν στη δική μας μάχη, του facebook. Κανένας πόλεμος, διαχρονικά, δεν γίνεται τυχαία και στο παρασκήνιο όλων των πολέμων, υπάρχουν πάντα κάποιοι επιτήδειοι που επωφελούνται, που πατώντας πάνω στα πτώματα των ανόητων ηρώων που αφήνει πίσω της η σύρραξη πετυχαίνουν κοινωνική, πολιτική ή οικονομική ανέλιξη (ή όλα αυτά μαζί).

    Δεν είναι τυχαίος ούτε ο χρόνος που ξαναξεκίνησε η φαγωμάρα μεταξύ κυνηγών – αντικυνηγών. Μικροκαβγάδες υπήρχαν πάντα και θα υπάρχουν. Κι η κάθε πλευρά έχει τα δίκια, τα άδικα και τα επιχειρήματά της. Αλλά αυτού του είδους οι οργανωμένες επιθέσεις, σαν αυτές που παρατηρούνται τους τελευταίους μήνες γίνονται όταν οι συνθήκες είναι (ή θεωρούνται) ευνοϊκές και όταν δοθούν οι άνωθεν εντολές γι’ αυτό.

    Πώς να ξεχάσω τις ολοήμερες και ολονύκτιες συρράξεις επί εποχής Μπιρμπίλη; Ριχτήκανε με τα μούτρα, τότε, στην αντικυνηγετική μάχη οι τάχαμ – δήθεν «σωτήρες του περιβάλλοντος». Μα η «πράσινη Τίνα» αποδείχτηκε μικρή για τις προσδοκίες τους και το είπανε και την «κράξανε» με όλους τους τρόπους. Μα, στο τέλος,  δεν βγήκανε χαμένοι. Οι χρυσοφόρες αντικυνηγετικές ΜΚΟ είχαν μπει για τα καλά στο υπουργείο, κάνανε κολεγιές με υπηρεσιακούς παράγοντες  και βρήκανε μόνιμη θέση στα τραπέζια όπου παίρνονται οι αποφάσεις, παραγκωνίζοντας και εκτοπίζοντας τους αρμόδιους γι’ αυτό κρατικούς λειτουργούς και τους ακαδημαϊκούς συμβούλους τους, τους πραγματικούς επιστήμονες, που δεν αντιστάθηκαν όμως ιδιαίτερα, αφού το μισθουλάκι συνέχιζε να έρχεται κάθε μήνα, ίσως και με λιγότερο κόπο πλέον…

    Και μείνανε λοιπόν και δικτυωθήκανε και οργανωθήκανε όσο καλύτερα μπορούσαν στα υπουργεία, στις υπηρεσίες, στη συνείδηση του κόσμου. Και περιμένανε την επόμενη βολική συγκυρία για να ξαναεπιτεθούν. Και το όνειρό τους δείχνει να γίνεται πραγματικότητα με την υπουργοποίηση του διορισμένου και όχι εκλεγμένου(*) Τσιρώνη, μέλους των οικολόγων πράσινων και δηλωμένου αντικυνηγού. Τα πρώτα δείγματα γραφής του τα είδαμε με τη φετινή ρυθμιστική. Ανούσιες, αναίτιες και επιστημονικά ανυποστήρικτες απαγορεύσεις, μόνο και μόνο για να εξυπηρετηθούν κάποιες προσωπικές ιδεοληψίες, να ξοφληθούν κάποια χρωστούμενα, να γίνουν τα χατίρια των δήθεν συνοδοιπόρων, που μέχρι χτες τον βρίζανε. Ίσως ακόμη και για να τακτοποιηθούν κάποιες εκκρεμότητες απέναντι σε παρασκηνιακούς χορηγούς και σπόνσορες.

    Τι πιο βολικό; Ο εκπρόσωπος του 0,9 του εκλογικού σώματος γίνεται, με το έτσι θέλω, υπουργός και νομοθετεί, υπακούοντας κατά λέξη στα κελεύσματα της ορνιθολογικής, γράφοντας στα παλιά του τα παπούτσια την επιστήμη, την ηθική, τη λογική, τη Δημοκρατία…

    Ούτε όμως και το πεδίο των «μαχών» επιλέχτηκε τυχαία. Ο πόλεμος δεν διεξάγεται στα εδάφη των αντιμαχόμενων. Η σύρραξη δεν γίνεται ούτε στις φιλοκυνηγετικές ούτε στις αντικυνηγετικές ομάδες του διαδικτύου (κι αυτό θα ‘πρεπε να σας πονηρέψει συνάδελφοι). Γίνεται στις σελίδες των σχετιζόμενων κρατικών υπηρεσιών. Της Δ.Υ., του Δασαρχείου, της σχολής δασολόγων κλπ. Εκεί απ’ όπου ενδέχεται το κράτος να ζητήσει τεχνογνωσία, γνώμη, συμβουλή, επιστημονική υποστήριξη, αν και όταν αντιληφθούν οι λειτουργοί του την απάτη των ΜΚΟ. Εκεί που δεν μπορέσανε να χωθούν, στο βαθμό που θα  θέλανε οι απατεώνες αυτοί, γιατί απλά δεν ήταν άξιοι γι’ αυτό. Βλέπετε, άλλο να διοριστείς σε μια δημόσια υπηρεσία και άλλο να βρεις θέση σε μια ΜΚΟ και μέσα απ’ αυτήν να ζεις παρασιτικά μέσα στις υπηρεσίες και γύρω από τους αρμόδιους, να μπερδεύεσαι στα πόδια τους, να περνάς το δικό σου με κάθε -θεμιτό ή αθέμιτο- τρόπο και μέσο…

    Η μέθοδος απλή: ξεσηκώνουνε όσο μπορούνε περισσότερη φασαρία, παραβαίνουν με όλους τους τρόπους τις αρχές και τους κανόνες που διέπουν τη λειτουργία των πιο πάνω σελίδων, παρασέρνουν, προκαλώντας, βρίζοντας και εκνευρίζοντας, με κάθε πρόσφορο μέσο, όσους μπορούν περισσότερους από τους «μαχητές» της άλλης πλευράς, γίνεται ένα μπάχαλο, ζαλίζονται οι διαχειριστές, τους διαγράφουν όλους μαζί και ο αντικειμενικός σκοπός επετεύχθη!!!  Η αντίθετη άποψη δεν θα φτάσει ποτέ, δεν θα επηρεάσει ποτέ την κρίση των λειτουργών ή των μελλοντικών λειτουργών του κράτους, των οποίων η γνώμη μπορεί να παίξει ρόλο σε μελλοντικά νομοθετήματα. Οι θέσεις των κυνηγών δεν θα ακουστούν. Οι θέσεις των «αντί» είναι ήδη εκεί… Απλά, μεθοδικά και όμορφα, πάπαλα η σφαιρικότητα της ενημέρωσης και της γνώσης…

    Φυσικά τα παιδόπουλα και τα κοριτσόπουλα που βλέπουμε να μαλλιοτραβιούνται με τους κυνηγούς στο διαδίκτυο, ούτε το μυαλό ούτε την πονηριά να σχεδιάσουν κάτι τέτοιο κατέχουν. Αυτοί είναι ο στρατός, οι αναλώσιμοι, το πόπολο. Αυτοί έχουν αλλάξει, από την εποχή της πράσινης Τίνας. Εκείνοι οι παλιοί είτε μεγάλωσαν είτε βρήκαν κάτι καλύτερο να κάνουν για να γεμίσουν το χρόνο τους, να ζευγαρώσουν  ή να βρουν παρέα, είτε κατάλαβαν την κοροϊδία και την κοπάνησαν. Οι επικεφαλής, οι μέντορες, οι επιτελικοί, αυτοί που «φτιάχνουν» τους αναλώσιμους παρέμειναν οι ίδιοι. Κορόιδα και οι ίδιοι τους, αν και δεν αποκλείεται να πέφτει κάνα ψιχουλάκι, που και που, απ’ το μεγάλο τραπέζι και στο δικό τους πιάτο, μπαρουτοκαπνισμένοι όμως και παρασημοφορημένοι πια στα πεδία παλαιότερων μαχών, επιστήμονες της προπαγάνδας, της μισαλλοδοξίας και του φανατισμού, φροντίζουν μεθοδικά να μην υπάρξει περίπτωση επαφής, γνωριμίας, απομυθοποίησης του αντιπάλου…

    Πιο πάνω απ’ αυτούς (αλλά όχι τα αφεντικά), κάτι μεγαλοστελέχη των αντικυνηγετικών Μ.Κ.Ο., κάτι «εθελοντές» ψευτοεπιστήμονες που «σώζουν» το περιβάλλον το οποίο δεν γνώρισαν ποτέ, οι λίγοι, οι εκλεκτοί της κομπίνας δηλαδή, αυτοί που τα κονομάνε απ’την «οικολογία», καθώς και οι πολιτικοί συνεταίροι τους ετοιμάζουν κι αυτοί τον οπλισμό και τα εφόδιά τους:    Ρουφιανιές, συκοφαντίες, προπαγάνδα, εκμετάλλευση των γελασμένων, των πολλών, των ανόητων που τρέχουν ξοπίσω τους και που πιστεύουν ότι, με μπροστάρηδες τους επαγγελματίες «σωτήρες του περιβάλλοντος», θα προσφέρουν υπηρεσία στη φύση…

    Φυσικά οι πρώτοι ξέρουν ότι το κυνήγι είναι ένα κομμάτι της φύσης. Φυσικά ξέρουν ότι είναι μια απόλυτα συμβατή με το περιβάλλον δραστηριότητα που όχι απλά δεν βλάπτει, αντίθετα βοηθά στην αρμονική λειτουργία των οικοσυστημάτων. Και φυσικά όλα αυτά τα κρύβουν από τους δεύτερους. Και φυσικά τα αλλοιώνουν, τα σερβίρουν όπως τους βολεύει και εξυπηρετεί τα επιχειρηματικά τους συμφέροντα, φροντίζουν να τους κρατούν ημιμαθείς, να τους εμποτίζουν τη μισαλλοδοξία,  να τους κάνουν φανατικούς…

    Εύκολη δουλειά!  Όταν μοστράροντας τίτλους, περγαμηνές και διπλώματα που κάποιος σαν και σένα σού’ δωσε, έτσι όπως κι εσύ έδωσες σ’ αυτόν, αλληλοχαϊδευόμενοι και ανταλλάσσοντες φιγουρατζίδικα, χωρίς καμιά πραγματική αξία διαπιστευτήρια, απευθύνεσαι σ’ ένα παιδί που ψάχνει να πιστέψει σε κάτι, που ζει φυλακισμένο σ’ ένα διαμέρισμα μιας σκοτεινής μεγαλούπολης, που φύση βλέπει τρείς μέρες το χρόνο και χαζώνει απ’ τη  χαρά του (άσχετα που δεν ξέρει πούθε κατουρά η κότα) και τον καλείς να συστρατευτεί για τη σωτηρία του περιβάλλοντος… ώριμο φρούτο, θα πέσει στα χέρια σου ο μικρός (και εσχάτως η μικρά, που και είναι πιο πιασάρικο και μπορεί να βγάλεις και κάνα γούστο στην πορεία)…

    Όταν, παριστάνοντας τον ειδικό, απευθύνεσαι σ’ ένα κοινό που δεν γνωρίζει (αφού έχεις φροντίσει να μη γνωρίσει) τίποτα περισσότερο από τον τίτλο, είναι εύκολο να φτιάξεις μουτζαχεντίν. Άσχετο που ούτε εσύ ξέρεις πούθε κατουρά η κότα…

    Ο νεαρός κάτοικος των αστικών κέντρων χρειάζεται κάπου ν’ ακουμπήσει. Το παιδί αυτό  που, σε πολύ πυκνό χρόνο, είδε γύρω του τις ιδεολογίες να ξεφτίζουν και να γκρεμίζονται, που ανακάλυψε πως ο πολιτικός στον οποίο πίστεψε ήταν ένας κοινός ψεύτης και κάποιες φορές, ακόμα χειρότερα, κλέφτης, που είδε να ξεσκεπάζονται παραεκκλησιαστικά και παραδικαστικά κυκλώματα, που άκουσε για αστυνομικούς που τα παίρνουν και δημάρχους που φυλακίζονται για υπεξαίρεση, που έμαθε για υπουργούς που σβήνανε τα ονόματα των συγγενών τους από λίστες που δεν ερευνήθηκαν ποτέ και μεγαλοδημοσιογράφους που παίρνανε μέρος στη μοιρασιά για να τυφλώνονται και να κουφαίνονται  βολικά οι πολίτες, την κατάλληλη στιγμή, κατόπιν της σχετικής εντολής…

…ο νεαρός αυτός άνθρωπος είναι ένας απελπισμένος και θυμωμένος νεαρός άνθρωπος. Μίγμα επικίνδυνο, εκρηκτικό. Και υλικό που είναι εύκολο να το πλάσεις, να το διαμορφώσεις όπως θες, να το χειραγωγήσεις, να το κατευθύνεις…

    Απαραίτητο συστατικό για να πετύχει και να έχει διάρκεια η συνταγή: ο μισητός αντίπαλος! Για να την έχεις πάντα στα χέρια σου τη στρατιά των άχρωμων, άοσμων και άγευστων, αδαών αλλά βολικά φανατικών που δημιούργησες πρέπει να βρεις ένα σφιχτό δεσμό ανάμεσα σε σένα και σ’ αυτούς. Κι αφού στην πραγματικότητα δεσμός δεν υπάρχει, ιδού η  παλιά καλή λύση: ο κοινός εχθρός!

    Παίρνοντας λοιπόν υλικό από αυτή την μάζα και σερβίροντας του ένα μισητό εχθρό, κάποιοι έφτιασαν κουκουλοφόρους για να σπάνε τα μαγαζιά του «ταξικού εχθρού», κάποιοι έφτιασαν ροπαλοφόρους «πατριώτες» για να σπάνε τα κεφάλια των «εχθρών του Έθνους», κάποιοι άλλοι έφτιασαν ασπροκόκκινους, πρασινόασπρους, κιτρινόμαυρους ή ασπρόμαυρους κ.λ.π. στρατούς… και τα μυαλά στα κάγκελα, για σένα ζω, όπου κι αν πάς σ’ ακολουθώ (και απ’ ότι φάνηκε πρόσφατα σε ψηφίζω κι όλας αφού δεν υπάρχει τίποτα καλύτερο)… κι όπως σοφά είπε ο ποιητής: «όλο το Έθνος προσκυνά σώβρακα και φανέλες»…

Οι «πράσινοι» και οι «βένετοι» του Βυζαντίου…

Οι «Εθνοκαθαριστές» του Αρκάν…

Οι εικονολάτρες και οι εικονομάχοι…

Οι «μαχητές» του κράτους του Ισλάμ…

Οι της όρνιθος λογικής φανατικοί κυνηγοφάγοι των σελίδων κοινωνικής δικτύωσης…

Κρίμα στο υλικό, κρίμα στη χαμένη ορμή, στη χαραμισμένη οργή, στην πεταμένη ενέργεια, κρίμα στη νιότη που εκτονώνεται στον φτιαχτό εχθρό, μη γίνει κάνα λάθος κι ανακαλύψει τον πραγματικό…

    Το μεγάλο αφεντικό της μπίζνας; Ο πραγματικός εχθρός όλων; Δεν θα σας πω εγώ γι’ αυτόν. Όποιος δεν βαριέται να διαβάσει, όποιος δεν επιτρέπει σε κανέναν την πιθανότητα να τον πιάσει κορόιδο, να τον χρησιμοποιήσει, να τον εκμεταλλευτεί,  όποιος πραγματικά θέλει, μπορεί και νοιάζεται, ας ψαχτεί λίγο, θα τη βρει την άκρη.

    Τους πρόσφατους ψιθύρους περί ιδιωτικοποίησης της δημόσιας γης τους έχεις ακούσει. Κάτι θα έφτασε και στα δικά σου αυτιά. Έλα λοιπόν, πονηρέψου λίγο…

Ψάξε να βρεις πόσες προτάσεις έχουν υποβληθεί, τον τελευταίο καιρό, από funds του εξωτερικού κυρίως, για τη δημιουργία στην Ελλάδα ελεγχόμενων κυνηγετικών περιοχών, αυτών που αποκαλούμε «ρεζέρβες», ακολούθησε το χρήμα κι ίσως κάτι καταλάβεις…

Ίσως καταλάβεις πως, ότι δεν έβαλαν τόσα χρόνια από την πόρτα οι κυβερνήσεις που θεωρητικά υποστήριζαν το κεφάλαιο και τους πλουτοκράτες, πάει να το το φέρει ολοταχώς απ’ το παράθυρο η πρώτη φορά αριστερή κυβέρνηση κι ο «οικολόγος» υπουργός της, υπηρετώντας και εξυπηρετώντας κάποιους κερδοσκόπους, που έχουν κάνει το κυνήγι επάγγελμα. Στην πλάτη σου στήνεται η επιχείρηση, κορόιδο, που μαλλιοτραβιέσαι στο διαδίκτυο με τους «αλλόφυλους». Στην πλάτη τη δική σου. Είτε είσαι κυνηγός είτε αντικυνηγός, είσαι ο βολικός χαζός που βοηθάει στην πραγματοποίηση του σχεδίου…

    Ίσως να είμαι υπερβολικός, ίσως να μην είναι έτσι, θα σκεφτείς. Και σε βολεύει να μην είναι έτσι, πιθανόν να σε βολεύει και να μη χρειάζεται να σκεφτείς. Ξεκόλλα όμως για λίγο από το δογματικό Ελληνικό εφησυχασμό του «δεν θα συμβεί σε μένα» και δες την πιθανότητα να έχω δίκιο. Αν ένα στα χίλια είναι σωστά αυτά που λέω, τότε φίλε μου, συνάδελφε κυνηγέ ή «εχθρέ» αντικυνηγέ, γίνεσαι συνένοχος σε ένα μεγάλο έγκλημα κατά του ελεύθερου, παραδοσιακού κυνηγιού ο πρώτος και κατά της φύσης και των καημένων των θηραμάτων που νομίζεις πως προστατεύεις, μέσα απ’ όλα αυτά τα καραγκιοζιλίκια ο δεύτερος.

Γιατί δεν θα απαγορευτεί το κυνήγι μέσα απ’ όλα αυτά, το ελεύθερο κυνήγι θα απαγορευτεί!

Τα θηράματα πάλι θα σκοτώνονται, μόνο που πλέον θα είναι εκτροφείου, χωρίς καμιά άμυνα, χωρίς καμιά πιθανότητα επιβίωσης, χωρίς ελπίδα διαφυγής, ζευγαρώματος, πολλαπλασιασμού. Γι’ αυτό αγωνίζεσαι άραγε; Θαρρείς πως σώζεις κάποιο ζώο έτσι;

Οι «κυνηγοί» θα συνεχίσουν να σκοτώνουν ζώα, μόνο που πλέον θα είναι οι πελάτες απ’ το εξωτερικό και οι πιο εύποροι ντόπιοι. Οι λιγότερο εύποροι θα πηγαίνουν για κυνήγι (εξάγοντας πολύτιμο συνάλλαγμα) στη Σερβία, τη Βουλγαρία, την Τουρκία, τα Σκόπια. Γι’ αυτό πολεμάς άραγε; Ή μήπως νοιάζεσαι μόνο για τα πουλιά που έχουν Ελληνικό διαβατήριο;

    Μα κι έτσι αν είναι, ούτε αυτά τα σώζεις. Αντίθετα τους κάνεις κακό. Μεγάλο κακό και θα σου εξηγήσω πως και γιατί:

Όσο κι αν δεν σου αρέσει, ο διπλανός σου είναι κυνηγός. Το έχει μέσα του. Το πώς και το γιατί ας μην το πιάσουμε, όσες φορές το κάναμε καταλήξαμε σε καυγάδες και βρισιές. Ας το αποφύγουμε κι ας μείνουμε στο γεγονός, στο δεδομένο, στο σίγουρο, στο αναπόφευκτο. Ο διπλανός σου είναι κυνηγός!   Ούτε θα πεθάνει επειδή τον καταριέσαι, ούτε θα πάψει να κυνηγά γιατί έτσι θέλεις. Ακόμα κι αν, μέσα απ’ τον «αγώνα σου» πετύχεις να του απαγορέψεις τα πάντα, αυτός θα κόψει μια διχάλα από ‘να δέντρο, θα βγάλει το λάστιχο απ’ το βρακί του, θα πάρει μια πέτρα απ’ τη γη και θα πάει να κυνηγήσει. Και πριν πεις «με τη σφεντόνα δεν θα έχει την κάρπωση που έχει με την καραμπίνα» κοίτα να μάθεις για την αποτελεσματικότητα των αθόρυβων όπλων, ανόητε, που καταπίνεις αμάσητο ότι σου σερβίρουν.

Σφεντόνες, βρόγχοι, δίχτυα, θηλιές. Πλάκες, αγκίστρια, ξόβεργα…

Πόνος, τρόμος, βασανιστικός θάνατος, αθόρυβες, μυστικές γενοκτονίες…

Κανένας έλεγχος, κανένας περιορισμός, κανένα όριο κάρπωσης, καμιά λογική διαχείρισης. Επιστροφή στην ανεξέλεγκτη παρανομία…

Ότι κι αν κάνεις, αυτός που το ‘χει μέσα του θα κυνηγήσει γιατί το ‘χει μέσα του. Με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο θα κυνηγήσει.  Αν δεν το πάρεις χαμπάρι, αν δεν το αποδεχτείς, αν δεν το δεχτείς σαν αδιαμφισβήτητο γεγονός, δεν πρόκειται να πας παρακάτω. Θα παραμείνεις κυνηγός ανεμόμυλων κάνοντας ζημιά και μόνο ζημιά σε ότι προσπαθείς να «προστατέψεις», ζώντας καμαρωτά στον ψεύτικο κόσμο σου και εξυπηρετώντας παράλληλα τα συμφέροντα των χρηματοδοτών του καθοδηγητή και μέντορά σου, του «μυστικού στρατηλάτη».

Οι άλλοι, οι πολλοί, αυτοί που δεν θα έχουν χρήματα να πληρώσουν στη ρεζέρβα ή να κυνηγήσουν στο εξωτερικό, θα βγουν στην παρανομία. Το κυνήγι θα ξαναγίνει το χόμπι των πλουσίων και η παράνομη δραστηριότητα των φτωχών (πολύ αριστερή και πολύ δημοκρατική προοπτική, δεν συμφωνείς;) μα δεν θα πάψει να υπάρχει, πάρ’το επί τέλους χαμπάρι..

    Πίσω στην εποχή που ο περίφημος Ρομπέν των δασών βγήκε στην παρανομία γιατί σκότωσε ένα απ’ τα ελάφια που ανήκαν στον βασιλιά. Εκεί θέλεις να ξαναγυρίσουμε; Οι εποχές που οι Ρομπέν γινόντουσαν ήρωες τελείωσε, κουτό.

Τώρα πια μόνο λαθροθήρες θα είναι. Αυτοί οι λαθροθήρες που επί χρόνια πολεμά η κυνηγετική οικογένεια, που έχει θρηνήσει πραγματικά θύματα στον πραγματικό αυτό πόλεμο, όσο εσύ «πυροβολείς» εναντίον της από την ασφάλεια του πληκτρολογίου και την άνεση του καναπέ σου.

                                                                         Γειά χαρά, άσχετε σωτήρα. Καλά ταξίδια.

                                                                     Γιώργος Κ. Αποστολόπουλος (Θαλασσινός).

                                                                                                    evrodelta@gmail.com

* Ο καθόλου κύριος (αφού άλλα είπε όταν έγινε υπουργός κι άλλα έκανε αμέσως μετά) Τσιρώνης, δεν κατάφερε να εκλεγεί την «πρώτη φορά αριστερά». Εξελέγη όμως τη δεύτερη, αφού μπήκε ψηλά στη λίστα και σε περιοχή όπου ο κομματικός μηχανισμός του ΣΥΡΙΖΑ είναι τόσο δυνατός και σίγουρος, που θα μπορούσε να εκλέξει τον οποιονδήποτε. ΔΕΝ εξελέγη με τις ψήφους των Ο.Π. ούτε με τις ψήφους ανθρώπων που νοιάζονται για το περιβάλλον. Κατ’ εντολή έγινε βουλευτής. Για να ολοκληρωθεί η συναλλαγή.

Το πολιτικό αλισβερίσι ξεβράκωτο, σε όλο του το μεγαλείο: «Δεν φαίνεται να μπαίνετε στη βουλή. Δώστε μου λοιπόν τις ψήφους των οργανωμένων σας κι εγώ, όταν γίνω κυβέρνηση, θα σας δώσω ένα υπουργείο». Υπάρχει κάποιος που δεν το βλέπει;

    Αυτοί, δυστυχώς, είναι (και όχι μόνο στην Ελλάδα) οι καρποί της πολιτικής οικολογίας. Γιατί όπου η οικολογία έγινε πολιτική, η οικολογία έπεσε θύμα προδοσίας. Γιατί η οικολογία είναι επιστήμη, είναι κίνημα, είναι επανάσταση και η παντρειά της με την πολιτική έχει τα ίδια αποτελέσματα που είχαν στο διηνεκές όλα τα κινήματα και οι επαναστάσεις όταν παντρεύτηκαν με την πολιτική: Αγοραπωλησίες ιδεών, εκποιήσεις πεποιθήσεων, μπαστάρδεμα και εκφυλισμό του κάθε ιδανικού.

    Μα είναι πολλά τα λεφτά κυρά – Λένη μου, να μην πούμε και για τη δόξα!

 

 

Advertisements
2 Σχόλια
  1. Για ακόμα μία φορά απολαυστικα καυστικος αδερφέ!!!

  2. Prodromos Christidis permalink

    Αλλο «ένα απίθανο και πολύ χαρακτηριστικό κείμενο» του φίλου & συναδέλφου μας Γιώργου!!!… μπραβο βρε φίλε, εξαίρετο όντως.

Το σχόλιο σας θα δημοσιευθεί αφού εγκριθεί και εφόσον δεν περιέχει υβριστικά σχόλια και αυθαίρετους χαρακτηρισμούς.

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: