Skip to content

Στο είκοσι δύο…

by στο 20/04/2015

199987_1459465106834_5786383_nΤο κείμενο αυτό γράφεται σ’ ένα πανέμορφο μέρος του Έβρου, το γνωστό στους ντόπιους είκοσι δύο, πάνω απ’ την γνωστή σε όλους Τραϊανούπολη. Μεγάλη εφεύρεση, βρε παιδί μου, αυτά τα μικρά υπολογιστάκια, που μπορείς να τα κουβαλάς μαζί σου όπου πας κι όπου βρεθείς. Αλλιώς είναι να γράφεις κλεισμένος σ’ ένα δωμάτιο κι αλλιώς να το κάνεις χωμένος μέσα στους ήχους και τις μυρωδιές της Άνοιξης, ψηλά,σ’ ένα βουνό, στην άκρη ενός γκρεμού, αγναντεύοντας, ως πέρα μακριά που στραφταλίζει η θάλασσα, την κτίση που ξυπνά απ’ τον χειμωνιάτικό της ύπνο. Γίνεσαι μέρος του ζωντανέματος, παίρνεις ορμή απ’ την ορμή της αναγέννησης, νοιώθεις πιο κοντά στον Θεό και πιο κοντά στον εαυτό σου…

Κάθομαι πάνω σε μια μεγάλη πέτρα, έτσι που να με βλέπει καλά ο ήλιος, γιατί είναι νωρίς το πρωί και κάνει ψύχρα εδώ πάνω κι απολαμβάνω μέχρι το μεδούλι μου την κάθε ρουφηξιά απ’ τον καφέ, που πολύ σοφά κουβάλησα ως εδώ, μέσα στο παλιό, καλό θερμός που κληρονόμησα από τον πατέρα μου.

Παραδίπλα, στη σκιά μιας παλιάς κουμαριάς, ένα μεγάλο μάτσο σπαράγγια μαζί με καμιά δεκαριά μανιτάρια, μαζεμένα αξημέρωτα σχεδόν, περιμένουν να ‘ρθεί το μεσημέρι για να δώσουν μια αυτοκρατορική ομελέτα, καθώς κι ένας σάκος καλογεμισμένος με ζοχάκια που εγγυάται την ύπαρξη πεντανόστιμης σαλάτας, στο τραπέζι μου, για τις επόμενες 3 – 4 μέρες. Η αφθονία κι ο πλούτος του βουνού! Η χαρά του ανθρώπου που ζει κοντά στο βουνό…

Μοιραία, θαρρώ, έρχεται η πικρή σκέψη: Πόσοι τάχα απ’ τους ανθρώπους της πόλης, που με ευκολία, καθισμένοι στον καναπέ τους με αποκαλούν φονιά και με κατηγορούν πως βιάζω τη φύση, θα μπορούσαν να ξεχωρίσουν, να ξεδιαλέξουν, να μαζέψουν και να χαρούν όλα αυτά τα καλούδια που απλόχερα προσφέρει η Ελληνική ύπαιθρος; Και είναι άραγε μακριά η μέρα, που θα μαζευτούν καμπόσοι από δαύτους, θα στήσουν (με λεφτά απ’ τη δική μου υπερφορολόγηση) μια Μ.Κ.Ο. και θα ξεκινήσουν τον «αγώνα» για να μου απαγορέψουν να κόβω σπαράγγια; Στη χώρα του παράλογου και του παραλογισμού, απέχουμε άραγε πολύ απ’ το να θεωρηθεί έγκλημα η συλλογή μανιταριών και αγριόχορτων;

Πριν με πείτε υπερβολικό, αναλογιστείτε σας παρακαλώ πως θα αντιμετώπιζε κάποιον η κοινωνία μας, ειδικά στη επαρχία, πριν από 40 χρόνια, αν έβγαινε και ζητούσε να απαγορευτεί το κυνήγι. Κουδούνια θα του κρεμούσανε, το λιγότερο…

Σήμερα, αυτός που τότε θα τον θεωρούσανε τρελό, θα τον αποπαίρνανε και θα τον περιγελούσανε, κάθεται στο ίδιο τραπέζι με τους Υπουργούς, έχει ρόλο στη λήψη αποφάσεων, πιέζει και μεθοδεύει, ιντριγκάρει και μηχανορραφεί, συκοφαντεί και χαρακτηρίζει μια φυσική και φυσιολογική δραστηριότητα σαν ειδεχθές έγκλημα. Και το χειρότερο; Πείθει και πετυχαίνει τους ,έξω από τη φύση και κόντρα στην ίδια του τη φύση, αφύσικους στόχους του…

Γιατί είναι της μόδας… και σ’ αυτόν τον τόπο οι μόδες κάνουνε κουμάντο. Μπορεί να με καθησυχάσει κάποιος πως σε 10, σε 20 χρόνια από τώρα δεν θα είναι στη μόδα η «προστασία» του ραδικιού; Γελάς; Έτσι γελάγανε κι οι κυνηγοί πριν από 40 χρόνια… Και σήμερα, ο καλός ο κυνηγός, που τότε ήταν το καμάρι του χωριού, πρέπει να κρύβει τις επιτυχίες του, είναι το μίασμα της σύγχρονης, μοδάτης, «ευαίσθητης» κοινωνίας, μιας κοινωνίας της οποίας τα Μ.Μ.Ε. που τον κατηγορούν για εγκληματία, προβάλλουν με άνεση, ζωντανά, την on camera εκτέλεση ενός δεκαεννιάχρονου από έναν δωδεκάχρονο φανατικό… γελάς ακόμα;

Πίσω μου είναι ένα μεγάλο, σκοτεινό, παλιό πευκόδασος. Αδύνατο να υπολογίσω πόσα είναι τα πουλιά που κελαηδούν ασταμάτητα κρυμμένα μέσα στις σκιές του. Φανήκανε και τα πρώτα ζουζούνια που γυρνοβολάνε βουίζοντας ανάμεσα στα φρεσκολούλουδα της Άνοιξης. Οι μυρωδιές είναι απερίγραπτες, οι ήχοι παραδεισένιοι!

Να μπορούσα να στείλω λίγο απ’ τον αέρα που ανασαίνω τούτη τη στιγμή, σ’ εσάς εκεί στα κοινοβούλια και στα κλιματιζόμενα γραφεία – νεκροταφεία… σ’ όλους εσάς που αποφασίζετε για ‘μένα χωρίς εμένα… σ’ όλους εσάς που νομοθετείτε για μια φύση που την ξέρετε μόνο μέσα απ’ τα’ άψυχα βιβλία και τα κατευθυνόμενα από μεγάλα οικονομικά συμφέροντα ντοκιμαντέρ… σ’ όλους εσας που φοβόσαστε να ξαπλώσετε στη γη, μη τυχόν κρυολογήσετε…

Σε σας, που καταπίνετε τα αντικαταθλιπτικά για να ζήσετε και τα αγχολυτικά για να κοιμηθείτε, σφραγισμένοι πίσω από θωρακισμένες πόρτες με τέσσερις μπάρες και δυό κλειδαριές, τρώγοντας χημικές νοστιμιές ή ακριβοπληρωμένα, αμφίβολης ποιότητας «βιολογικά» προϊόντα, που κανέναν δεν γλύτωσαν απ’ τον καρκίνο που τρέμετε… που τρέχετε τα παιδιά σας στον ψυχίατρο από μωρά, για να τα γλυτώσετε από τα ναρκωτικά, στα οποία τα οδηγεί ο τρόπος που τα μαθαίνετε να «ζουν»…

…πόσο αλλιώτικες θα ήταν οι αποφάσεις σας, πόσο διαφορετικά θα με βλέπατε…

 

Στην απέναντι πλαγιά οργιάζουν όλες οι αποχρώσεις του πράσινου. Αραιά και που τις σπάνε κάποιες κόκκινες πινελιές. Περένια, κουμαριές, πουρνάρια. Πυκνό, γυαλιστερό χορτάρι. Χαμηλή, σφιχτή βλάστηση, το ψηλότερο κλαρί στο ύψος του ανθρώπου. Κανείς, που δεν ξέρει καλά τον τόπο, δεν θα μπορούσε να φανταστεί πως πριν πέντε χρόνια ήτανε δάσος με τεράστια δέντρα κι εκεί. Πέρασε η φωτιά και τά ‘φαγε. Μαυρίλα, στάχτη κι αποκαΐδια, μια εικόνα που μού ‘χε φέρει δάκρυα, θυμάμαι. Σε πέντε χρόνια γιατρεύτηκε, ζωντάνεψε, βλάστησε πάλι η γης, φούντωσε η ζωή μέσα απ’ το θάνατο και την καταστροφή. Μονάχα κανα-δυό τεράστιοι, ασπρισμένοι πιά κορμοί, άκρη στο γκρεμό, που δεν μπορέσανε να τους μαζέψουνε οι υλοτόμοι, μείνανε μάρτυρες της συμφοράς.

Πίνω μια ακόμα γουλιά απ’ τον καφέ, ξανάρχεται ο κυρ – Κώστας στο νού μου… Ήταν καλός άνθρωπος ο πατέρας. Και φημισμένος κυνηγός. «Ο Κώστας ο κυνηγός». Έτσι τον θυμούνται στα χωριά απ’ όπου πέρασε, κυλώντας στη ζωή, κάθε τρία χρόνια μετάθεση, έτσι όπως γινότανε με τους παλιούς χωροφυλάκους.

Ήμουν – δεν ήμουν δέκα χρονών όταν με πρωτό’φερε στο «είκοσι δύο»… Σαράντα πέντε χρόνια πέρασαν, μα σαν χτες μου φαίνεται, σαν χτές θυμάμαι τις λεπτομέρειες. Πως μού ‘δειξε να κορφολογάω τις οβριές, να ξεδιαλέγω τα μανιτάρια, να ξεχωρίζω τα χορτάρια που τρών οι ανθρώποι απ’ αυτά που είναι μόνο για τα υπόλοιπα ζώα… θυμάμαι που μου μάζευε βατόμουρα και τρυπούσε εκείνος τα χέρια του για να μην τρυπηθώ εγώ. Θυμάμαι που, γλυκά, με μάλωσε σαν του ‘δειξα το μπουκέτο που είχα φτιάξει με αγριολούλουδα της Άνοιξης. «Τα σκότωσες», μου είχε πεί, ήρεμα. «Ποτέ μη σκοτώνεις κάτι που δεν είναι να το φας. Αν θές να χαρείς την ομορφιά και τη μυρουδιά τους, τι πιο καλή αφορμή να’ ρχεσαι στο βουνό. Και να φέρνεις και τα παιδιά σου από μικρά, ακούς;  Να τους το περάσεις, να μάθουνε να τ’ αγαπάνε το βουνό, βγάνει καλούς ανθρώπους»…

… σαν χτες ήτανε…

Καμιά δεκαριά φάσες πήγαν και κάθισαν πάνω στα ξερά κλαδιά των  ασπρισμένων κορμών… όλα έχουν τη χρησιμότητά τους στο βουνό. Τα τσιχλοκότσυφα έχουν ξεσαλώσει, ασταμάτητα πηγαινοέρχονται… Αν επίτρεπόταν το κυνήγι σήμερα, μέσα σε πέντε λεπτά θα είχα πιάσει το όριο της επιτρεπόμενης κάρπωσης…

Ένα έντονα κίτρινο σημαδάκι, παράταιρο και ξένο με τα χρώματα του τοπίου,  εμφανίζεται στη ρίζα της πλαγιάς. Γοργά ανεβαίνει τρέχοντας τον ανήφορο. Στα οχτώμισι του χρόνια έχουν φτερά τα ποδαράκια του. Το στερνοπούλι μου, ο Κωστής μου. Δεν ήθελε να πιεί νερό απ’ αυτό που έχω στο αυτοκίνητο. Κατέβηκε να πιεί απ’ το ρέμα και γυρνά, όλος καμάρι, να μου δείξει τα σπαράγγια που μάζεψε στο δρόμο…

…σαν χτες… μόνο που τότε ο Κώστας ήταν ο πατέρας…

Ποιος ξέρει; Ίσως μετά από χρόνια, όταν εγώ θα τριγυρνώ στα παντοτινά βουνά μιάς άλλης διάστασης, εκεί που το κυνήγι επιτρέπεται όλο το χρόνο και τους περιορισμούς τους βάζει η σοφία  Αυτού που τα πάντα εποίησε και όχι τα παζάρια και τα συμφέροντα των ανθρώπων, ο γιός μου ο Κωστής να μαζεύει σπαράγγια σ’ αυτήν εδώ την πλαγιά, καμαρώνοντας τον δικό του γιό, συντηρώντας την παράδοση της φαμίλιας και μεταλαμπαδεύοντας με τη σειρά του την αγάπη για το βουνό στην επόμενη γενιά…

Πως  λέγεται αυτό κύριοι μεγαλοεπιστήμονες περιβαλλοντολόγοι; Conservation ή δεν σας βολεύει;

 

Γιώργος Κ. Αποστολόπουλος

evrodelta@gmail.com

Advertisements
Σχολιάστε

Το σχόλιο σας θα δημοσιευθεί αφού εγκριθεί και εφόσον δεν περιέχει υβριστικά σχόλια και αυθαίρετους χαρακτηρισμούς.

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: