Skip to content

Κ. Π. Καβάφης: Οι απάνθρωποι φίλοι των ζώων

by στο 24/10/2012

Στο ΤΕΥΧΟΣ 152 του “ΤΥΠΟΣ ΚΥΝΗΓΙ” στις 10.10.2012 δημοσιεύεται ένα άρθρο του Κ. Π. Καβάφη με το οποίο ο μεγάλος αυτός ποιητής αναφέρεται στο παράδοξο του “μισανθρωπισμού” πολλών ζωόφιλων.
Όπως πολύ καλά καταλαβαίνουμε το “παράδοξο” αυτό δεν είναι τελικά μόνο “προνόμιο” των ημερών μας όπου πολλοί “ευαίσθητοι” συνάνθρωποι μας έχουν κατά καιρούς εκφράσει τη χαρά τους για τον τραυματισμό κυνηγών. Αν μάλιστα είναι και θανάσιμος τότε η ευχαρίστησή τους είναι ακόμα μεγαλύτερη.

Παρακάτω παραθέτω τη δημοσίευση του “ΤΥΠΟΣ ΚΥΝΗΓΙ”:

Ο μεγάλος ποιητής μας, ο Κωνσταντίνος Π. Καβάφης, ανάμεσα στα πολλά κείμενά του έγραψε το 1886 ένα άρθρο για μια εφημερίδα, αναφερόμενος σε μια ανθρώπινη αντίφαση που συναντάται συχνά: εκείνη που θέλει να συνυπάρχει σε κάποιους η αγάπη για τα ζώα μαζί με την περιφρόνηση της ανθρώπινης ύπαρξης. Ο Αλεξανδρινός αναφέρει πολλά παραδείγματα επωνύμων, υιοθετώντας ως εξήγηση μια ερμηνεία του Πλούταρχου για τη φύση της αγάπης. Και αν έχει περάσει πάνω από ένας αιώνας από τη δημοσίευση, η πένα του παραμένει επίκαιρη, όπως και η διερεύνηση της ανθρώπινης φύσης και της ιδιορρυθμίας της.

ημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «Κωνσταντινούπολις» στην Πόλη στις 5 Απριλίου 1886. Αναδημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «Ομόνοια», στην Αλεξάνδρεια, στις 21 Απριλίου/3 Μαΐου 1886.

Στοργή προς τα ζώα και στοργή προς τους ανθρώπους δεν συμπίπτουσι πάντοτε εν τοις αυτοίς ατόμοις ̇ το δε περιεργότερον είναι ότι πολλάκις συμβαίνει το εναντίον, ίσως διότι, ως λέγει ο Πλούταρχος, όταν η ψυχή του ανθρώπου είναι κενή πάσης ευγενούς αγάπης, αναγκάζεται να επιδαψιλεύη τα τρυφερά αισθήματα αυτού επί αναξίων και μηδαμινών όντων.

Ο Γεώργιος ∆υβάλ, ο συλλέξας πολλά ανέκδοτα περί της Γαλλικής Επαναστάσεως, διηγείται ότι εν εκ των κυριωτέρων χαρακτηριστικών των αιμοχαρών ηρώων αυτής ήτο η προς τα ζώα αγάπη. Ο Κούθων είχεν ιδιάζουσαν στοργήν διά μικρόν κύνα τον οποίον αείποτε εκράτει επί του στήθους αυτού, έτι και εντός αυτής της Βουλής.
Ο Σωνέτ κατά τας ώρας της αναπαύσεώς του εφρόντιζεν ορνιθώνα.
Ο σκληρόκαρδος Φουρνιέ έφερεν επί των ώμων αυτού μικρόν σκίουρον δεδεμένον υπό αργυράς αλύσου.
Ο Πάνις έτρεφεν υπερβολικήν αφοσίωσιν διά δύο χρυσούς φασιανούς και ο φοβερός Μαρά, όστις ουδέ κατά μίαν ηλάττου τον αριθμόν των 300.000 κεφαλών ας εζήτει, διήγεν ολοκλήρους ώρας εν τη αθώα ασχολία τού ανατρέφειν περιστεράς.
Ο Βιλλώδ, λέγει ο λόρδος Μακώλαι, διεσκέδαζε τον καιρόν αυτού εν τη εξορία, εις ην αγανακτούσα η Γαλλία τον έπεμψε, διδάσκων ψιττακούς να λαλώσιν.
Ο αιμοβόρος Σερζάντ ήτο φίλος των κυνών. Μίαν ημέραν κυρία τις ήλθε να επικαλεσθή την προστασίαν αυτού υπέρ συγγενούς φυλακισμένου εν Αββαίη. ∆άκρυα και παρακλήσεις δεν ηδυνήθησαν να μαλάξωσι την θηριώδη καρδίαν του Σερζάντ, όστις ουδέ καν απάντησιν κατεδέχθη να τη δώση. Η τάλαινα γυνή απελπισθείσα προετοιμάζετο να αναχωρήση ότε ακουσίως επάτησε τον πόδα μικρού κυνός κοιμωμένου πλησίον της θύρας. «Κυρία», εξεφώνησε παραφερόμενος υπό αγανακτήσεως ο Σερζάντ, «δεν έχετε λοιπόν ευσπλαχνίαν;».
Αι γαλαί ήσαν η αδυναμία του καρδιναλίου Ρισελιέ. Ο θάλαμός του ήτο πλήρης αυτών ̇ παίζων δε με τα ζώα ταύτα εδαπάνει ευφροσύνως ο τύραννος τας ώρας της αναπαύσεως.
Η κ. δε Ριέ αναφέρει το εξής παράδειγμα απανθρώπων και φιλοζώων -αν η λέξης μοι επιτρέπεται- αισθημάτων υπαρχόντων συνάμα εν τη καρδία γυναικός: «Υπάρχουσι γυναίκες αίτινες έχουσι καρδίαν μόνο διά τα ζώα. Ο πίθηξ της μαρκησίας δε… εδάγκασε τον βραχίονα μιας των υπηρετριών αυτής τόσον σοβαρώς ώστε επί τινα χρόνον και η ζωή της δυστυχούς εκινδύνευσε. Αν και η μαρκησία επέπληξε τον πίθηκά της εμποδίζουσα αυτόν να δαγκάνη τοιουτοτρόπως άλλοτε, ο βραχίων της υπηρετρίας ουχ ήττον απεκόπη. Ολίγας ημέρας έπειτα η μαρκησία βλέπουσα ότι η υπηρέτρια δεν ηδύνατο να εκτελή τας αυτάς ως πριν υπηρεσίας την απέπεμψε μετά της αορίστου υποσχέσεως ότι ήθελε φροντίσει δι’ αυτήν. Ονειδιζομένη δε ποτέ διά την απανθρωπίαν της πράξεώς της απήντησε “Τι ηθέλατε να κάμω με την υπηρέτριαν εκείνην; Είχε μόνον ένα βραχίονα”».
Περί των τοιούτων γυναικών ωμίλησε και ο Ιουβενάλης: «Η πρώτη θέσις εν τη καρδία γυναικός ήτις ουδέ τον εραστήν, ουδέ τον σύζυγόν της αγαπά, κατέχεται πάντοτε υπό ζώου. Και την ζωήν αυτής ήθελε προθύμως θυσιάσει εάν δι’ αυτής ηδύνατο να σώση την ύπαρξιν του κυνός, της γαλής ή του πτηνού αυτής».

Πηγή:

Κ.Π. Καβάφης, Πεζά, Μελέτες, Αποκηρυγμένα ποιήματα,

εκδόσεις «Γιάννη Οικονόμου»

Όσοι χάσατε το τεύχος μπορείτε να το κατεβάσετε από: http://www.e-typos.com/content/entheta_pdf/10target.pdf

Advertisements
Σχολιάστε

Το σχόλιο σας θα δημοσιευθεί αφού εγκριθεί και εφόσον δεν περιέχει υβριστικά σχόλια και αυθαίρετους χαρακτηρισμούς.

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: