Skip to content

Πυρήνες Αυστηρής Προστασίας

by στο 21/02/2012

Εδώ και χρόνια, τις περισσότερες φορές χωρίς καν να πέφτει στην αντίληψή μας, δημιουργούνται χώροι στους οποίους απαγορεύεται η πρόσβαση.

Οι λόγοι και οι σκοπιμότητες αυτών των απαγορεύσεων ανήκουν πολλές φορές στη σφαίρα του μυστηρίου, το πιο πρόσφατο παράδειγμα είναι ο Υμηττός. Χωρίς ιδιαίτερο λόγο, χωρίς καμία μελέτη και εντελώς αναίτια φιλοδοξούν να αποκλείσουν μεγάλο μέρος του βουνού, στο οποίο θα απαγορεύεται ακόμα και να περπατήσει κανείς!

Κοντά σε ένα τέτοιο χώρο ζω τα τελευταία τρία χρόνια και δεν σας κρύβω ότι αυτά που έχω ακούσει και αυτά που έχω δει με έχουν προβληματίσει. Μιλάω για την προστατευόμενη περιοχή του Δάσους Δαδιάς – Λευκίμης – Σουφλίου ή πιο γνωστό σαν το «Δάσος των αρπακτικών της Δαδιάς».

Η περιοχή είναι δασώδεις και φιλοξενεί μόνιμα μία από τις λίγες αποικίες μαυρόγυπα, αλλά και άλλων αρπακτικών, ενδημικών ή μεταναστευτικών και βρίσκεται υπό την προστασία (για να μην πω κατοχή) του WWF, στη σελίδα του οποίου (http://www.wwf.gr/index.php?option=c…d=59&Itemid=80) διαβάζουμε : «Το Δάσος Δαδιάς-Λευκίμης-Σουφλίου είναι έναν από τους σημαντικότερους βιοτόπους της Ευρώπης, ιδανικός για τη διαβίωση των αρπακτικών καθώς η πλούσια δασική κάλυψη διακόπτεται συχνά από ξέφωτα, μικρά βοσκοτόπια και καλλιεργούμενες εκτάσεις.
Φιλοξενεί 36 από τα 38 είδη ευρωπαϊκών αρπακτικών πουλιών και είναι η μόνη περιοχή της ηπείρου που συναντάμε ταυτόχρονα τα τρία από τα τέσσερα είδη γυπών της Ευρώπης. Το ένα από αυτά, ο μαυρόγυπας (Aegypius monachus), αποτελεί και το είδος «σημαία» της περιοχής καθώς διατηρεί στη Δαδιά τη μοναδική αναπαραγωγική του αποικία στην Ελλάδα και τα Βαλκάνια.
Το 2001 το δάσος χαρακτηρίστηκε Εθνικό Πάρκο ενώ αποτελεί ίσως την πληρέστερα διαχειριζόμενη προστατευόμενη περιοχή της Ελλάδας. Στα όρια του Εθνικού Πάρκου περιβάλλονται δύο δήμοι (Σουφλί, Τυχερό) με συνολικό πληθυσμό 11.000 κατοίκους που ασχολούνται κυρίως με την κτηνοτροφία, τη γεωργία, την υλοτομία και τον οικοτουρισμό.» 

Σημαντικές πληροφορίες επίσης μπορούμε να πάρουμε και από τη σελίδα http://www.greekscapes.gr/index.php/…201-dadia.html στην οποία διαβάζουμε: «Το μωσαϊκό των βιοτόπων της Δαδιάς που φαίνεται στην αεροφωτογραφία είναι αποτέλεσμα της φυσικής εξέλιξης του δάσους και της μακρόχρονης παρουσίας του ανθρώπου στην περιοχή. Η καλλιέργεια της γης, η βόσκηση, η ξύλευση του πευκοδάσους και η εξέλιξη των οικισμών έχουν διαμορφώσει ιδιαίτερα τοπία. Τα μεγάλα ξέφωτα που διακρίνονται, δημιουργούν ιδανικές συνθήκες διαβίωσης των σημαντικών αρπακτικών πουλιών που ζουν στο βιότοπο.»

Από τη μία λοιπόν η ανθρώπινη παρουσία (χιλιάδων ετών) στην περιοχή, δημιούργησε ιδανικές συνθήκες για την ύπαρξη των αρπακτικών στην περιοχή, τα οποία σημειωτέον ζούσαν εκεί και πριν αναλάβουν δράση οι «σωτήρες» τους, από την άλλη όμως δημιουργήθηκε ένας πυρήνας συνολικής έκτασης 7000 εκταρίων στην οποία απαγορεύτηκε κάθε είδους δραστηριότητα, στην ουσία απαγορεύτηκε εντελώς η ανθρώπινη παρουσία, αλλά και μια περιφερική ζώνη 30000 εκταρίων στην οποία επιτρέπετε μόνο ήπια χρήση της γης και του δάσους. Αυτά τα δύο, τουλάχιστον με τη δική μου λογική δείχνουν να αντιφάσκουν. Από τη μία δηλαδή, η ανθρώπινη παρουσία έκανε το χώρο «ιδανικό βιότοπο» και από την άλλη, αφαιρέσαμε από αυτό το βιότοπο ένα σημαντικό είδος του, τον άνθρωπο. Γιατί, ας μη γελιόμαστε, ο βιότοπος του ανθρώπου δεν είναι οι τσιμεντουπόλεις, αυτές είναι ο (αναγκαστικός) τόπος κατοικίας του. Η διαβίωση δε, μέσα σε αυτόν και οι παραδοσιακές μέθοδοι εκμετάλλευσης του (παραδοσιακή και όχι «χημική» γεωργία, κτηνοτροφία, ελεγχόμενη υλοτομία, κυνήγι) όχι μόνο δεν τον βλάπτουν, αλλά αντίθετα συμβάλλουν στη βελτίωσή του.

Έτσι λοιπόν ξεκίνησε ο προβληματισμός μου για τον συγκεκριμένο χώρο και άρχισα να ρωτάω φίλους και συνκυνηγούς μου, κατοίκους της περιοχής ώστε να μάθω το «ιστορικό» αλλά και το σκοπό όλων αυτών των απαγορεύσεων. Δεν μπορώ να πω ότι πήρα ικανοποιητικές απαντήσεις στις ερωτήσεις μου καθώς όπως φαίνετε ο ντόπιος πληθυσμός έχει απομονωθεί από τα «τεκταινόμενα». Άκουσα βέβαια πολλά, τα οποία όμως κυκλοφορούν ως φήμες στην περιοχή. Κάποια από αυτά τα θεωρώ πολύ πιθανά, κάποια άλλα απίθανα, πάντως όλα είναι πολύ σοβαρά.

Από τα πιο τραβηγμένα που άκουσα ήταν ότι πουλιόνται μέχρι και αυγά σπανίων αρπακτικών έναντι τεράστιων ποσών, γεγονός που μου φαντάζει απίθανο. Από την άλλη όμως, φήμες που λένε ότι πολλά από αυτά τα πουλιά είναι αποτέλεσμα εκτροφής και εισαγωγής μου είναι αρκετά πιστευτό. Βλέπεται έκανα φίλους που από μωρά ήταν πάνω σε αυτά τα βουνά με τα ζώα και τώρα διανύοντας την 9η 10ετία της ζωής τους έζησαν τον τόπο πιο πολύ από ότι οι όψιμοι σωτήρες τους. Κατ’ αυτούς λοιπόν, αλλά και από τις μαρτυρίες που κουβαλάνε από τους πατεράδες και τους παππούδες τους, ο πληθυσμός του γύπα δεν ξεπερνούσε ποτέ τα 40 άτομα στη περιοχή. Βλέπεται η σοφία της φύσης ξέρει πόσα από το κάθε είδος και που πρέπει να υπάρχουν, αλλά τι να ξέρει η φύση μπροστά στους επιστήμονες? Άκουσα επίσης ότι υπήρξε μελέτη της Πυροσβεστικής η οποία λέει για τον «κλειστό» πυρήνα, ότι λόγω της ανθρώπινης απουσίας και ειδικά αυτής των κτηνοτρόφων, η περιοχή έχει μετατραπεί σε εμπρηστικό μηχανισμό. Πλέον το δάσος έχει γίνει μία μάζα, αφού τα χόρτα και τα βάτα έχουν σκαρφαλώσει στα κλαδιά των δέντρων και σε περίπτωση πυρκαγιάς δεν θα επέμβουν πεζοπόρα τμήματα, αφού ούτε πρόσβαση υπάρχει, ούτε και μπορούν να προσφέρουν τίποτα. Σε μια τέτοια περίπτωση, το δάσος θα καεί «εν ριπή οφθαλμού» (σύμφωνα με τα λεγόμενα κάποιων ίσως και σε λιγότερο από 24 ώρες). Μακάρι να μη συμβεί ποτέ αυτό, αλλά σκέφτηκαν ποτέ οι υπεύθυνοι τι θα γίνει αν σε μια καλοκαιρινή μπόρα πέσει ένας κεραυνός? Άλλες φήμες λένε ότι δαπανήθηκαν αρκετά (για να μην πω πάρα πολλά) χρήματα για την κατασκευή μικροφραγμάτων ώστε να υπάρχει νερό για τα πουλιά, μόνο που τα φράγματα έγιναν σε στενά ρέματα, με αποτέλεσμα τα μεγάλα αρπακτικά, λόγω της απόστασης που χρειάζονται για να καθίσουν ή να σηκωθούν, δεν μπορούν να τα χρησιμοποιήσουν. Τονίζω ότι όλα τα παραπάνω είναι κουβέντες που λέγονται από τους ντόπιους και δεν μπορώ να ξέρω την αναλογία ψέματος – αλήθειας που κρύβουν, αφού δυστυχώς, απαγορεύεται να πάω και να διαπιστώσω ό ίδιος με τα μάτια μου τα παραπάνω. Αυτό όμως που είδα με τα μάτια μου, το μοιράζομαι μαζί σας.

Αναρωτιέμαι λοιπόν, θα χρειάζονταν ποτέ να δαπανηθούν 362.584,91 ευρώ για τις παραπάνω δράσεις αν δεν είχε ξεριζωθεί βίαια από το βιότοπό του το πιο σημαντικό του είδος? Η κτηνοτροφία και η ελεγχόμενη υλοτομία θα ήταν αρκετή, αλλά από την άλλη πάλι δεν έχει οικοεπιδότηση. Τι να πεις …

Advertisements
Σχολιάστε

Το σχόλιο σας θα δημοσιευθεί αφού εγκριθεί και εφόσον δεν περιέχει υβριστικά σχόλια και αυθαίρετους χαρακτηρισμούς.

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: