Skip to content

Κυνηγόσκυλα με κοτσιδάκια και φουρό !!!

by στο 07/02/2012

Έχει τύχει αρκετές φορές να συνομιλήσω με “φιλόζωους” (περισσότερο ιντερνετικά και λιγότερο σε προσωπικό επίπεδο είναι η αλήθεια) μα ποτέ δεν κατορθώσαμε να συνεννοηθούμε. Λες και μιλούσαμε διαφορετική γλώσσα ένα πράμα!

Την Κυριακή λοιπόν (5/2/2012) είδα κρεμασμένη στο περίπτερο την “ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ” (έντυπο γνωστό για τις οικο-ζωοφιλικές ευαισθησίες του όπως και τα υπόλοιπα ΜΜΕ του ομίλου Αλαφούζου) να έχει αφιέρωμα στα κυνηγόσκυλα και πως αυτά θα γίνουν οι τέλειοι σύντροφοι.

Ο συνδυασμός ενός εντύπου που δεν το λες φιλοκυνηγετικό σε σχέση με το θέμα κυνηγόσκυλα με εξιτάρισε οπότε και κατέβαλα το αντίτιμο των 4 ευρό και να το αγοράσω.

Ως εδώ καλά, αλλά από την ώρα που ξεκίνησα να το διαβάζω άρχισαν τα δύσκολα. Πως τα κατάφερα χωρίς κατασταλτικά χάπια μόνο εγώ ξέρω!

Το πρώτο ισχυρό σοκ που δέχτηκα ήταν ότι ξεκινούσαν με την παραδοχή ότι τα κυνηγόσκυλα “Απαραίτητοι σύντροφοι του ανθρώπου στο κυνήγι εδώ και αιώνες προσαρμόζονται θαυμάσια στο νέο τους ρόλο.” (σελ. 58, η εισαγωγή του άρθρου) Εκεί αλλά και σε ολόκληρο το κείμενο που αναφέρεται στα κυνηγόσκυλα είναι έκδηλη η αντίληψη ότι οι ανάγκες και τα ένστικτα του σκύλου θα πρέπει να καταπιεστούν προκειμένου να “προσαρμοστεί στο νέο του ρόλο”. Για να γίνω πιο σαφής παραθέτω ορισμένα κομμάτια από την παρουσίαση των φυλών κατά κατηγορία, ιδιαιτέρως δε από την παράγραφο “Στην οικογένεια:”
(σελ. 62 για τους δρομείς) “ Μέσα στην πόλη …. (επειδή τους αρέσει να κυνηγούν ότι κινείται). Γι αυτό, θα πρέπει να είναι πάντα σε λουρί …. “

(σελ. 63 για τους ιχνηλάτες) “Και επειδή, όταν κάποια μυρωδιά τους κεντρίσει το ενδιαφέρον, θα την ακολουθήσουν, θα πρέπει να τα έχετε πάντα στο λουρί ή σε καλά περιφραγμένο χώρο, αν δε θέλετε να τα κυνηγάτε στη γειτονιά”

(σελ. 67 για τους φωλεοδύτες) “Χρειάζεται αρκετός χρόνος για να εκπαιδευτούν …. Ξεκινώντας από νωρίς, θα μπορέσετε να ελέγξετε άλλα δύο προβληματικά χαρακτηριστικά: την τάση τους να ακολουθούν μυρωδιές και να δαγκώνουν.”

Στο άρθρο επίσης γίνετε εκτενώς αναφορά στο ποια σκυλιά είναι κατάλληλα για “πρωτάρηδες” λες και μιλάμε για μηχανήματα που απαιτούν ικανότητες χειρισμού και όχι για ζωντανές υπάρξεις των οποίων η αγάπη προς τον άνθρωπο είναι δεδομένη ακόμα και στις πιο “άγριες” φυλές.

Ακόμα δεν μπορώ να καταλάβω τι είδους ζωοφιλία είναι αυτή που παραδέχεται τον καταναγκασμό ενός ζώου να μην κάνει αυτό για το οποίο φτιάχτηκε αλλά να μάθει να είναι ένα καλό και υπάκουο διακοσμητικό του σαλονιού μας, ένα όμορφο αξεσουάρ της “βόλτας”.

Η “βόλτα” λίγο ως πολύ περιγράφεται ως μειονέκτημα σε κάποιες φυλές όπου πρέπει ο “ζωόφιλος” να τους προσφέρει περίπατο για εκτόνωση. Όσοι δεν έχουν γνωρίσει αυτά τα ζώα στο φυσικό τους ρόλο (κυνήγι) σίγουρα δεν με καταλαβαίνουν, όμως οι κυνηγοί ξέρουν ότι ένας περίπατος πάνω στα τσιμέντα, ανάμεσα από αυτοκίνητα και δεμένα από μισό μέτρο λουρί δεν είναι με τίποτα “βόλτα” για ένα κυνηγόσκυλο (ούτε για κανένα άλλο σκυλί κατά την ταπεινή μου άποψη). Η ενδεχόμενη εικόνα ενός Σέττερ με κοτσιδάκια ή ενός Πόϊντερ ή Κούρτσχααρ με “φουστανάκι” ανάμεσα στα τσιμέντα της πόλης είναι επιεικώς αποκρουστική. Βόλτα για ένα κυνηγόσκυλο είναι ένα δίωρο κυνήγι και εκτόνωση μια κυνηγετική εξόρμηση 5 – 6 ωρών. Εκεί πρέπει να ζει, αυτό πρέπει να κάνει γιατί πως να το κάνουμε, ακόμα και ένα χρυσό κλουβί, κλουβί παραμένει.

Δυστυχώς τέτοιες πρακτικές στο παρελθόν καταδίκασαν φυλές που είχαν την ατυχία να είναι όμορφες (κανίς, κόκκερ), παράξενες (τσιουάουα) ή εξειρετικά φιλικές (Λαμπραντόρ, γκόλντεν Ριτρίβερ κ.α.) να γίνουν από κυνηγόσκυλα διακοσμητικά καναπέδων ή αξεσουάρ κακομαθημένων κληρονόμων.
Κομμάτι του θέματος γράφεται και από την κ. Τζιν Γκλοβερ, η οποία είναι εκπαιδεύτρια σκύλων, όπως αναγράφεται στον τίτλο (σελ. 70)
Η κ. Γκλόβερ λοιπόν, ενώ παραδέχεται ότι: ”Οι κυνηγετικές φυλές έχουν ισχυρότατο το ένστικτο του κυνηγιού και στενοχωριούνται όταν δεν μπορούν να το ικανοποιήσουν.” συνεχίζει στο πνεύμα του όλου αφιερώματος, ότι δηλαδή πρέπει να καταπιεστούν αυτές οι συμπεριφορές μιας και δεν είναι επιθυμητές. Ενδεικτικά παραθέτω: “Φυσικά, στο αστικό περιβάλλον όπου ζούμε, δεν θέλουμε το σκυλί μας να συμπεριφέρεται σαν να βγήκε προς αναζήτηση θηράματος ….” ή “Άλλες φυλές όπως τα Μπιγκλ, έχουν την τάση να ουρλιάζουν όταν βλέπουν το θήραμα. Μάλιστα χαίρονται να το κάνουν … Χρήσιμο στην εξοχή, απαράδεκτο στο διαμέρισμα.”

Πουθενά μέσα στο θέμα δεν λαμβάνονται υπόψη κατ’ αρχήν οι ανάγκες και τα ένστικτα των κυνηγόσκυλων, που εκ των πραγμάτων τα κάνουν παντελώς ακατάλληλα για σαλονόσκυλα, αλλά το εγωιστικό “θέλω” του αφέντη ζωόφιλου που θα πρέπει να βιάσει τη φύση αυτών των υπέροχων ζώων και να τα καταντήσει “αξεσουάρ”. Να με συμπαθάτε αλλά όλο αυτό εγώ δεν μπορώ να το δω ως “ζωοφιλία” ή αγάπη προς το σκύλο, αλλά πάλι τι ξέρω εγώ; Βλέπετε δεν είμαι παρά ένας βάρβαρος κυνηγός …

Αυτά όσον αφορά το πρώτο σοκ, το δεύτερο όμως ήταν (αν και αναμενόμενο) ισχυρότερο.

Ολόκληρο το θέμα αποπνέει μια κεκαλυμμένη απέχθεια (για να μην πω μίσος) όσον αφορά το κυνήγι. Ξεκινάει από το “Editorial” φροντίζοντας να μην προσβάλλει τους αναγνώστες του (“Το πιθανότερο είναι πως εσείς δεν κυνηγάτε…”) ενώ παρακάτω φροντίζει να μας πει ότι “Στην Ελλάδα, 8 από τις 10 πιο διαδεδομένες φυλές είναι κυνηγόσκυλα …. σύμφωνα με στατιστικά στοιχεία του Κυνολογικού Ομίλου Ελλάδος. Έχουν όμως και ένα αρνητικό ρεκόρ, αυτό της εγκατάλειψης… Πολλοί από αυτούς εγκαταλείφθηκαν γιατί δεν τα κατάφερναν στο κυνήγι.”  Η κ. Κλέα Μοριανού που το υπογράφει όμως δε μας λέει πως κατέληξε σε αυτό το συμπέρασμα. Όπως και να έχει πάντως στο “Ψάχνουν Σπίτι” του περιοδικού δύο κυνηγόσκυλα που υπάρχουν (ένα επανιέλ 1 έτους και ένα “γκεκάκι” 6 μηνών), λόγω ηλικίας και μόνο αποκλείεται να απορρίφθηκαν ως ακατάλληλα για κυνήγι. Έψαξα μόνος μου μήπως και βρω κάποια στατιστική που να στηρίζει τα γραφόμενα της εν λόγω κυρίας και το μόνο που βρήκα είναι ότι δεν υπάρχει επίσημη στατιστική (“Τη δεκαετία του 1990 το τότε υπουργείο Γεωργίας αναφέρθηκε επισήμως σε 300.000 αδέσποτα ζώα πανελλαδικά. Σήμερα υπολογίζεται να έχει μειωθεί κατά πολύ ο αριθμός τους, χωρίς να έχουμε επίσημη στατιστική μελέτη.”) από το site της φιλοζωικής (www.filozoiki.gr)
Έψαξα και σε ιστοσελίδες, αλλά τα κυνηγόσκυλα ήταν ελάχιστα. Τώρα πως κατέληξε σε αυτό το συμπέρασμα η κ. Μοριανού μάλλον μόνο αυτή ξέρει …

Σε ολόκληρο το θέμα υπάρχουν και από άλλους συντάκτες αυθαίρετες και απαξιωτικές αναφορές στο κυνήγι όπως:

“Καθώς οι νόμοι παγκοσμίως περιορίζουν διαρκώς το κυνήγι, είτε για να προστατεύσουν τα άγρια είδη είτε γιατί κάποιες μέθοδοι κυνηγιού έχουν χαρακτηριστεί στις μέρες μας απάνθρωπες..” (σελ. 60)
“Το ομαδικό κυνήγι αγριογούρουνων … είναι ίσως η πιο αιμοβόρος μορφή κυνηγιού – που, ευτυχώς στις μέρες μας σπανίζει” (??? !!!) (σελ.68)

Αλλά το αποκορύφωμα του αντικυνηγετικού μένους είναι το τελευταίο άρθρο του θέματος “ΣΚΥΛΟΙ – ΘΗΡΕΥΤΕΣ ΚΑΙ ΝΟΜΟΙ” από τον κ. Γιώργο Φραντζεσκάκη.

Ολόκληρο το κείμενο αποπνέει μια αποστροφή προς την κυνηγετική δραστηριότητα η οποία αιτιολογήται από τον συντάκτη με την φράση: “Σκύλος, κυνηγός και δίκαννο είναι μια εικόνα ισχυρά παγιωμένη στη συνείδηση του καθενός μας, ακόμα και όσων διακατέχονται από ακραιφνή αντικυνηγετικά αισθήματα. Έτσι μεγαλώσαμε …”

Κατά τ’ άλλα σε όλο το υπόλοιπο άρθρο του συνεχίζει με χαρακτηρισμούς όπως: “κυνηγετικούς φόνους”, “οργιώδη φαντασία του κυνηγού” κ.α.

Εκφράζει τη βεβαιότητα ότι το κυνήγι οδεύει προς τη λύση της ρεζέρβας και δεν διστάζει ακόμα και να εξυμνήσει τον ίδιο το Χίτλερ. Επειδή ακούγεται βαρύ αυτό που λέω, παραθέτω σκαναρισμένο το κομμάτι που ο συντάκτης μιλάει για τους νόμους σχετικά με το κυνήγι με σκυλιά στη Γερμανία, αναφερόμενος στον μεγαλύτερο φονιά που γνώρισε ο κόσμος ως “Αδόλφο” και “Φύρερ”.

Τελειώνει δε με την παραδοχή  κανένας άλλος εκτός των δηλωμένων ζωόφιλων (για να μην πω των κατ’ αποκλειστικότητα χορτοφάγων) δεν είναι δυνατόν να αγαπάει τα ζώα αφού λέει ότι “δικαίωμα να κατακεραυνώνει εμάς τους υπόλοιπους” έχει μόνο όποιος διαφωνεί με την πρακτική της σφαγής κάθε τύπου για να τραφεί.

Μέχρι τώρα λοιπόν κυνηγαράδες μου νόμιζα ότι απλά διαφωνούσαμε με τους λεγόμενους “φιλόζωους”, μετά από αυτό έχω τη βεβαιότητα ότι αυτοί οι άνθρωποι πραγματικά μας μισούν !!!

Advertisements
One Comment
  1. Είναι αστείοι.. Μετά την στείρωση των ανθρώπων από παραδόσεις και ένστικτα χιλιάδων χρόνων, φθάσαμε να προσπαθούμε να στειρώσουμε και τα ένστικτα των κυνηγετικών σκύλων.Το επόμενο βήμα είναι χορτοφάγα λιοντάρια…

Το σχόλιο σας θα δημοσιευθεί αφού εγκριθεί και εφόσον δεν περιέχει υβριστικά σχόλια και αυθαίρετους χαρακτηρισμούς.

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: